De jaren op Curacao / MSK Suffisant

Op Curacao kregen dienstplichtigen hun verdere mariniers-opleiding van hun kader. Gerard, als korporaal, stootspecialist en instructeur  was onderdeel van dit kader.
Daarnaast hadden de mariniers een ceremoniele rol, en dat was in de jaren 50 een druk bestaan: er kwamen veel hoogwaardigheidsbekleders naar Curacao (Juliana en Bernhard, Amerikaanse gezanten, de gouverneur van Suriname) en telkens vormden de mariniers daarbij een erewacht (iets dat ook veelvuldig geoefend moest worden).

Zoals altijd hadden de mariniers ook de taak om de marinebasis Parera te beveiligen, alsmede de radio-toren. Deze beveiligingstaak moet ook worden bezien vanuit de tijdsgeest: in het noorden van Zuid-Amerika was het onrustig, door met name Venezuela, en in het noorden lag Cuba waar het sinds 1953 ook al politiek erg onrustig was.

De tijd op Curacao werd door de mariniers ook gebruikt om ten velde te oefenen. Daarvoor bood de omgeving verschillende mogelijkheden:

• Zo was er de ‘knoek’: zo noemde men de wilde ongerepte natuur buiten de dorpen en steden. Deze was droog en rotsig.
• Rotspartijen langs de kust
• De Christoffelberg
• Verschillende baaien
• De oceaan en het strand

Allemaal omgevingen waarin de mariniers goed konden oefenen.

Eind 1955 zijn de mariniers van de Suffisant erewacht bij zowel de commando overdracht van de marine in de Antillen als bij de komst van Juliana en Bernhard. Vooral dat laatste is een grote gebeurtenis.

30 april is het Koninginnedag. Op het Oranjegezinde Curacao wordt daar jaarlijks bij stilgestaan met een grote parade. In het archief van het Mariniersmusem in Rotterdam vond ik een foto van de mariniers tijdens de parade. Helemaal rechts is (als sergeant) Gerard te zien. Het is duidelijk een stootsectie: er zijn vlammenwerpers en bazooka’s te zien.

Met ingang van 1 januari 1956 krijgt Gerard op 1 juni 1956 uit handen van (ik vermoed) luitenant-kolonel der mariniers Luyk de Bronzen Medaille (12 jaar in dienst) uitgereikt op een plechtigheid op vliegveld Hato.

In mei 1956 voltrekt zich een tragisch ongeluk. Bij een oefening waarbij een peloton zwemmend het Spaanse Water (baai bij Willemstad) over zou steken, verdrinkt een marinier.
De zwemmers hebben drijfvlotten gemaakt waarop zij hun materiaal droog kunnen meenemen. Bij een marinier gaat dit fout: zijn vlot met materiaal gaat zinken. Zijn been komt vast te zitten in een touw. Hij wordt door het zinkende gewicht van zijn materiaal naar beneden getrokken. Mariniers ter plaatse schieten hem te hulp, maar het zinkende gewicht is te zwaar. Je zou denken: gebruik je mes om het touw door te snijden. Maar conform de instructies hebben de mariniers hun messen juist als bagage meegevoerd op het vloed, en dus zijn ook de messen juist zinkende.

Voor hun ogen verdwijnt de jonge marinier in de diepte. Het lichaam wordt in de uren er na geborgen door een duikteam. Binnen 24 uur is de begravenis (tropisch protocol). De jonge marinier wordt met militair eerbetoon begraven.

NB: nav dit ongeluk is het voorschrift veranderd. Messen mogen niet meer apart meegevoerd worden, maar moeten juist aan het lichaam bij het verplaatsen met drijvend vlot.

Op 9 mei 1957 keert Gerard met het gezin (Marie en 3 zoons) aan boord van de MS Willemstad terug naar Nederland.